Niestety, obecność zamkniętych i specjalizowanych platform cyfrowych nie jest korzystna dla widza w bliskiej perspektywie ogólnoświatowego boomu telewizji cyfrowej. Prowadzi to bowiem do silnej fragmentacji rynku odbiorców indywidualnych. Aby spełnić wymagania odbiorców indywidualnych, platformy odbiorcze (systemy odbiorcze) muszą być otwarte i niezależne od systemów dostępu warunkowego CA, choć powinny zapewniać kompatybilność z tymi systemami. Uniezależnienie producentów odbiorników od dostawców aplikacji spowoduje, że uniwersalny dekoder cyfrowy stanie się tanim produktem powszechnego użytku.

W europejskim projekcie wdrożenia telewizji cyfrowej DVB pracują obecnie dwie grupy ekspertów, których zadaniem jest promowanie i opracowanie uniwersalnych rozwiązań, umożliwiających użytkownikowi w najbliższej przyszłości dostęp do szerokiej gamy usług multimedialnych. Są to:

• Domowa Platforma Multimedialna DVB-MHP (Multimedia Home Platform) - gromadzi informacje o wymaganiach rynku w celu określania oraz rozszerzania zakresu usług interaktywnych.
• Zespół techniczny DVB-TAM (Technical Issues Associated with MHP) - zajmuje się opracowaniem specyfikacji otwartego interfejsu aplikacji interaktywnych API (Application Programme Interface) dla DVB, czyli uniwersalnego języka, w którym pisane są aplikacje adresowane do platform odbiorczych. Obecnie rozważa się następujące rozwiązania - MHEG-5/Java; MediaHighway+; JavaTV i HTML/Java.

Specyfikacja Domowej Platformy Multimedialnej MHP obejmuje urządzenia i funkcje sprzętu multimedialnego powszechnego użytku. Zalecenia MHP uwzględniają wszystkie rozwiązania technologiczne, potrzebne do funkcjonowania multimediów interaktywnych w domu - protokoły transmisji danych cyfrowych, otwarte API, interfejsy itd.

Platformy odbiorcze, zgodne z MHP, składać się będą z następujących elementów:

• aplikacji interaktywnych oraz przekazów audiowizualnych ładowanych do pamięci operacyjnej
• interfejsu API wysokiego poziomu wraz z wbudowanym w odbiornik nawigatorem programowym
• warstwy pośredniej odbiornika izolującej aplikacje od warstwy sprzętowej; tę funkcję może spełniać oprogramowanie zarządzające pamięcią operacyjną oraz oprogramowania RTE (Run Time Engine) i inne oprogramowania interaktywne typu VM (Virtual Machine), np. Java VM zasobów sprzętowych (tuner, demultiplekser. filtry, urządzenia wejścia-wyjścia. urządzenia peryferyjne - ekran, zdalne sterowanie, klawiatura itd.) i oprogramowania firmowego (tj. sterowników do urządzeń).

Rys. 6.2. Model odbiornika uniwersalnego [11]

Na rys. 6.2 pokazano model odbiornika uniwersalnego, który umożliwia implementację oraz rozwój interpreterów API wysokiego poziomu oraz aplikacji interaktywnych w zupełnej separacji od infrastruktury wewnętrznej platformy odbiorczej MHP. W systemie zdefiniowane są tryby transmisji danych, zarządzania pamięcią operacyjną, obiektami programistycznymi oraz metody egzekwowania poleceń (instrukcji programowych).

Wraz ze wzrostem wymagań systemowych modułowa budowa odbiornika umożliwia ewolucję sprzętu i oprogramowania. Mimo to, dzięki stosowaniu skalowalnych rozwiązań (wymagają one rozszerzeń specyfikacji API), zachowana będzie kompatybilność nowych urządzeń z systemami starszymi technologicznie. Każda nowo powstająca aplikacja musi być projektowana z uwzględnieniem specyfikacji odbiornika uniwersalnego, aby zapewnić kompatybilność oraz stabilność platform odbiorczych. Z założenia aplikacje będą się uruchamiać i pracować w identyczny sposób, niezależnie od architektury wewnętrznej odbiornika, pozwoli to na dynamiczny rozwój nowych aplikacji. Niepotrzebna okaże się dotychczasowa, czasochłonna weryfikacja procesu wprowadzania nowych aplikacji na bazie wyprodukowanych już rodzin odbiorników (różne mikrokontrolery, systemy operacyjne oraz różne generacje urządzeń).