Satelity telekomunikacyjne wykorzystywano na potrzeby Internetu prawie od początku jego powstania. Przesłanką tego były następujące zalety łączności satelitarnej: pokrycie dużych obszarów Ziemi, możliwość równoczesnego doprowadzania informacji niezależnie do wielu abonentów, możliwość szybkiego zrealizowania połączeń zarówno z użytkownikami stacjonarnymi, jak i ruchomymi. Ma to szczególne znaczenie dla krajów rozwijających się, o słabych infrastrukturach, zwłaszcza telekomunikacyjnych.

Początkowo satelity geostacjonarne systemów łączności stałej FSS były wykorzystywane głównie do połączeń odległych sieci komputerowych i w mniejszym zakresie do bezpośrednich połączeń ze stosunkowo małą liczbą użytkowników, dysponujących stacjami naziemnymi nadawczo-odbiorczymi typu VSAT (w większości byli to tzw. użytkownicy zbiorowi, współpracujący za pośrednictwem sieci lokalnych).

W celu dostarczenia informacji do wielu użytkowników dogodniejsze są satelity radiodyfuzyjne DBS typu Astra lub satelity telekomunikacyjne, których kanały radiowe są wykorzystywane do nadawania szerokopasmowych sygnałów telewizyjnych, np. satelity typu Eutelsat. Zaletą takiego rozprowadzania informacji jest stosunkowo duża moc nadawania i szerokie pasmo kanału transmisyjnego satelitów.

Ze względu na dużą niesymetryczność interaktywnych połączeń internetowych z wieloma indywidualnymi użytkownikami, do połączeń zwrotnych można wykorzystywać linie telefoniczne lub inny system wąskopasmowy. Dla przesyłania sygnałów multimedialnych, przy wykorzystaniu dużych strumieni informacji, mogą służyć, po odpowiednich adaptacjach, zarówno kanały telewizyjne analogowe, jak i cyfrowe typu DVB/MPEG-2. Właściwie jedynym koniecznym rozwiązaniem jest wprowadzenie w każdym przypadku nowego protokołu transmisji multicast, uwzględniającego warunki pracy z wieloma użytkownikami jednocześnie. Ze względu na bardzo szybki rozwój sieci internetowych World Wide Web (WWW) oraz coraz szerszy zasięg usług multimedialnych, rozwiązanie takie będzie przydatne nie tylko dla obszarów o małej gęstości zaludnienia, gdzie często jest ono jedynym sposobem włączenia użytkowników do sieci komputerowych, ale również w gęsto zaludnionych metropoliach, ze względu na możliwość wykorzystywania szerokich pasm do przesyłania szerokopasmowych informacji oraz łatwość uzyskiwania połączeń zwrotnych przez gęstą sieć telefoniczną.

Rys. 8.1. Struktura globalnej sieci internetowej, realizowanej przez satelitę radiodyfuzyjnego [15]

Na rys. 8.1. przedstawiona została uproszczona struktura systemu, w którym zbiorcza stacja naziemna nadaje przez satelitę (na razie wchodzą w grę satelity geostacjonarne, z czasem będą to i satelity niskoorbitalne) informacje równocześnie do wielu małych stacji odbiorczych. Mogą to być w zasadzie te same urządzenia, co wykorzystywane do odbioru sygnałów telewizji satelitarnej, z tym że na wyjściu zamiast z odbiornikiem telewizyjnym będą połączone z komputerem, a na wejściu będą albo zastosowane specjalne układy adaptacyjne do detekcji i selekcji sygnałów cyfrowych (tzw. STB: Set-Top-Box), albo zintegrowane urządzenia odbiorczo-dekodujące, uruchamiane za pomocą karty (IRD).

Rys. 8.2. Karta DVB do odbioru telewizji cyfrowej oraz transmisji danych [źródło własne]

Do transmisji sygnałów cyfrowych najdogodniej jest wykorzystywać metody cyfrowe, przyjęte w kanałach transmisji MPEG-2. Zgodnie ze stosowanymi obecnie standardami można w systemach satelitarnych transmitować w tych kanałach strumienie informacji o szybkościach do 31,6 Mb/s. Ponieważ jednocześnie do połączeń zwrotnych są stosowane jedno- lub dwukierunkowe linie telefoniczne komutowane lub dzierżawione, tego typu system internetowy został oznaczony kryptonimem IDBS (Interactive Data Broadcasting System) - umożliwia on dostęp zarówno do sieci internetowych, jak i indywidualnych komputerów zbioru danych (serwerów).

W ramach badań doświadczalnych, prowadzonych nad systemem, najpierw rozpoczęto w kanale telewizji analogowej transmisję z szybkością 192 kb/s, a następnie z większymi szybkościami - od 384 kb/s do 2 Mb/s, w systemie cyfrowym. W celu uniezależnienia się od niepewnych połączeń telefonicznych, do połączenia zwrotnego wykorzystywano wąskopasmowy kanał satelitarny tego samego satelity Eutelsat. Przy transmisji cały czas stosowano różne warianty systemu operacyjnego Windows.