Przyjęto, że wszyscy klienci uczestniczący w badaniach wykorzystują standardowe urządzenie IBM PC, pracujące w systemie operacyjnym Windows, i że niedopuszczalne są jakiekolwiek zmiany w protokołach transmisji internetowej.

W pierwszym etapie do przesyłania sygnałów internetowych wykorzystano cyfrowy kanał fonii w systemie telewizji analogowej. Przy zastosowaniu specjalnego układu do sygnału analogowego wizji jest dodawanych do ośmiu sygnałów cyfrowych kanałów fonii. Sygnały cyfrowe są grupowane w ramki HDLC. Taka metoda pozwala teoretycznie na transmisję sygnałów cyfrowych o szybkościach do 256 kb/s, ale na skutek zastosowania korekcji błędów do przodu FEC praktyczna szybkość transmisji wynosi 192 kb/s. Jest to trzy razy więcej niż w kanale systemu cyfrowego ISDN.

Dla systemów multimedialnych taka przepustowość transmisyjna jest jednak niewystarczająca i zadowalające rezultaty można uzyskać dopiero przy wykorzystaniu satelitarnych kanałów telewizji cyfrowej MPEG-2. W tym przypadku sygnały wizji i fonii są kodowane i przesyłane w postaci pakietów informacji cyfrowej PES (Packetizet Elementary Streams), na zasadzie asynchronicznego zwielokrotnienia czasowego TDM, przy stałej długości komórki 188 bajtów. Kanał telewizyjny umożliwia transmisję danych z szybkościami zależnymi od potrzeb i wymaganej jakości transmisji.

Struktura protokołu MPEG-2 obejmuje trzy poziomy. Poziom fizyczny zawiera procesy modulacji, synchronizacji, kodowania i kształtowania przebiegów, zgodnie z normami obowiązującymi dla takiego sygnału. Poziom transmisji danych zapewnia transport komórek 188-bajtowych w kanale transmisyjnym. Poziom trzeci służy do celów adaptacyjnych. Jak łatwo zauważyć, istnieje podstawowe podobieństwo pomiędzy strukturą systemu ATM (Asynchronous Transfer Mode) i systemu MPEG-2, wyrażające się przesyłaniem dowolnego rodzaju sygnałów w postaci pakietów informacji o stałych długościach.

Rys. 8.3. Możliwe drogi doprowadzenia strumieni informacji do modulatora MPEG-2 [15]

Nagłówek strumienia informacji obejmuje sygnały identyfikacji pakietów PID, różne w zależności od tego, czy transmisja ma charakter unicast (jeden użytkownik), czy multicast (wielu użytkowników). Na rysunku 8.3 pokazane są trzy sposoby przesyłania strumieni informacji przez kanał MPEG-2:

• pakiety danych mogą być połączone i przesyłane wewnątrz pakietów MPEG-2,
• przeznaczonych do transmisji strumieni informacji sygnałów wizji i fonii;
• pakiety danych mogą być przesyłane w sekcji pakietów przewidzianych do transmisji wewnętrznych tabel;
• protokół płaszczyzny adaptacji może służyć do bezpośredniego łączenia danych w pakiety.