Stosowane w systemach internetowych protokoły transmisji TCP, w transmisji informacji do wielu klientów (multicast), muszą być odpowiednio adaptowane, z uwzględnieniem zarówno dystrybucyjnego charakteru pracy, jak i właściwości przekazu satelitarnego, przede wszystkim znacznego opóźnienia czasowego. Ważne są jakość i niezawodność transmisji, które można podzielić na trzy podstawowe kategorie:

• całkowicie niezawodna transmisja - niedopuszczalna jest jakakolwiek strata danych (np. poczta elektroniczna);
• ograniczona niezawodność transmisji (np. wizja i fonia);
• niezawodność transmisji drugorzędna (np. dane o pogodzie).

Protokoły transmisji multicast TCP mogą być, w zależności od tych wymagań, realizowane na jeden z dwóch sposobów:

• ogólny wspólny protokół dla różnych zastosowań o ustalonych rodzajach konfiguracji;
• zbiór węższych protokołów dopasowanych do różnych potrzeb, obejmujących praktycznie wszelkie mogące występować konfiguracje.

W transmisjach doświadczalnych zastosowano wspomniany uprzednio protokół transmisji multicast RRMP, obejmujący tzw. negatywne potwierdzenie (NAK) i system kontroli błędów z wyprzedzeniem FEC. Tak ukształtowany protokół koncentruje się na wykrywaniu i korygowaniu błędów w dystrybucji sygnałów do bardzo dużej liczby użytkowników, przy występowaniu przekłamań zarówno na skutek niedoskonałości dróg transmisyjnych, jak i przeciążenia całego systemu.