Opublikowanie w roku 1994 standardu MPEG-2 stało się przełomowym wydarzeniem dla techniki telewizyjnej. Standard ten określający metodę kompresji i kodowania sygnału wizyjnego, fonii i danych dodatkowych otwiera drogę do opracowania i wdrożenia cyfrowych standardów emisji programów telewizyjnych. Jest to pierwszy cyfrowy standard opracowany pod kątem zastosowania w telewizji programowej. Wcześniejsze standardy: JPEG, MPEG-1 były przeznaczone do innych celów i znalazły tylko ograniczone zastosowanie w telewizji.

Standard JPEG (Joint Photographic Expert Group), opublikowany w 1991 roku, jest przeznaczony do kompresji i kodowania pojedynczych obrazów. Znalazł szerokie zastosowanie m.in. w technice komputerowej, w światowej sieci Internet krążą tysiące obrazów zakodowanych zgodnie z tym standardem. Odmiana tego standardu M-JPEG (Moving JPEG) została zastosowana do kodowania sekwencji obrazów i jest stosowana w wielu systemach do nieliniowego montażu.

Standard MPEG-1 (Moving Pictures Expert Group), opublikowany w roku 1993, był co prawda opracowywany pod kątem zastosowania do kodowania sekwencji obrazów ale o jakości znacznie gorszej niż wymagana w telewizji programowej. Zastosowana w nim metoda kompresji została zoptymalizowana dla zastosowań, w których transmitowany strumień danych ma przepływność binarną rzędu 1,5 Mbit/s, np. zapisu sekwencji obrazów na dyskach CD-ROM, przesyłania ich sieciami komputerowymi itp. Przy tej przepływności binarnej jakość obrazu jest porównywalna z jakością obrazu uzyskiwaną w analogowych magnetowidach VHS. Standard MPEG-1 umożliwia przesyłanie obrazów z większą rozdzielczością (wynikowy strumień danych jest wtedy oczywiście większy niż 1,5 Mbit/s) ale metoda kompresji nie jest w takim przypadku zbyt efektywna. Mimo to w początkowym okresie eksploatacji w amerykańskim systemie telewizji satelitarnej DSS wykorzystywano właśnie ten standard.

Standard MPEG-2 został opracowany z myślą zastosowania w cyfrowych systemach telewizyjnych. Nie jest związany z żadnym wykorzystywanym obecnie analogowym standardem telewizyjnym. Zgodnie z tym standardem można transmitować zarówno programy telewizyjne zrealizowane w europejskim standardzie 625 linii/50 Hz, jak i amerykańskim 525 linii/60 Hz. Można będzie w nim przesyłać także programy zrealizowane w standardach wysokiej rozdzielczości HDTV. przykładem może być wdrażany w USA standard Grand Alliance. Standard MPEG-2 dopuszcza stosowanie zarówno międzyliniowego, jak i kolejno liniowego wybierania obrazu, format ekranu może być 4:3 lub 16:9. Dla zapewnienia możliwości odtwarzania obrazów panoramicznych na zwykłych odbiornikach przesyłana jest w nim informacja, o tym która część obrazu powinna być w danej chwili wyświetlana. Standard MPEG-2 dopuszcza także podział sygnału na hierarchicznie zorganizowane warstwy, który umożliwia np. jednoczesną transmisję jednego programu telewizyjnego w standardowej i dużej rozdzielczości. Dzięki kompresji sygnału wizyjnego standard MPEG-2 umożliwia kilkukrotne zwiększenie liczby nadawanych programów w dostępnych obecnie sieciach transmisji programów telewizyjnych.

Standard MPEG-4, wprowadzony został pod koniec 1998 roku. Jest oznaczeniem grupy standardów kodowania audio i wideo wraz z pokrewnymi technologiami, opracowanej przez grupę ISO/IEC MPEG. Główne zastosowania MPEG-4 to media strumieniowe w sieci Web, dystrybucja CD, wideokonferencje i telewizja.