Trendy rozwojowe telewizji obejmowały nie tylko zagadnienia systemowe, lecz również problemy radiodyfuzji. Tradycyjne systemy radiodyfuzyjne, jak wiadomo, nie zapewniają pełnego pokrycia kraju programem telewizyjnym i radiofonicznym. Telewizja realizuje przekazywanie programów telewizyjnych za pośrednictwem nadajników umieszczonych na sztucznych satelitach Ziemi. Zasadniczą korzyścią, wynikającą z umieszczenia nadajnika telewizyjnego na pokładzie satelity, jest natychmiastowe 100-procentowe pokrycie obsługiwanego obszaru. Warunki odbioru sygnałów z satelity są, praktycznie biorąc, jednakowe w każdym punkcie tego obszaru, znacznie lepsze, niż podczas odbioru sygnałów emitowanych przez naziemne nadajniki telewizyjne. Początkowo satelity były wykorzystywane głównie do transmisji sygnałów telewizji analogowej. Sygnał wizyjny wraz z sygnałem fonicznym zmodulowanym częstotliwościowo modulują łącznie częstotliwość sygnału nośnego leżącą w zakresie SHF. Szerokość pasma sygnału zmodulowanego wynosi 27 MHz. Dzięki zastosowaniu modulacji częstotliwościowej ulega zmniejszeniu w porównaniu z modulacją amplitudy stosowaną w systemach naziemnych wartość stosunku mocy sygnału do mocy szumu na wejściu odbiornika, zapewniająca dobrą jakość obrazu i dźwięku. W praktyce oznacza to, że można stosować anteny odbiorcze o mniejszej średnicy. Zakres częstotliwości 10 700 GHz do 12 750 GHz jest natomiast wykorzystywany do cyfrowej radiodyfuzji satelitarnej. Opracowany plan rozdziału kanałów w tym zakresie zapewnia nie tylko wewnętrzną kompatybilność systemów radiodyfuzji satelitarnej, ale także eliminuje zakłócenia interferencyjne pochodzące od innych służb wykorzystujących ten sam zakres częstotliwości.