Najstarszymi i najprostszymi odbiorczymi systemami antenowymi były tzw. antenowe instalacje zbiorowe (AIZ) obsługujące kilkudziesięciu abonentów (zamieszkałych przeważnie w jednym budynku) lub abonentów zamieszkałych w kilku budynkach sąsiadujących ze sobą. Są to systemy jednokierunkowe rozprowadzające programy telewizyjne odbierane w danym rejonie oraz programy radiofoniczne fal długich, średnich, krótkich i ultrakrótkich. Dalszy etap rozwoju odbiorczych systemów antenowych stanowią wielkie antenowe instalacje zbiorowe (WAIZ) obsługujące tysiące abonentów i obejmujące duże osiedla mieszkaniowe, małe miasta i dzielnice wielkich miast. Są to również systemy jednokierunkowe, lecz charakteryzujące się szerszymi możliwościami niż AIZ. Zapewniają rozprowadzanie kilku programów telewizyjnych, w tym również programu telewizji satelitarnej oraz ewentualnie programu z lokalnego studia telewizyjnego, jak również kilku programów radiofonicznych. Podstawową cechą tych systemów jest szerokie pasmo częstotliwości, obejmujące wszystkie kanały telewizyjne zakresu fal metrowych, a więc łącznie ok. 250 MHz. Dalszym etapem rozwoju rozsyłu kablowego jest telewizja kablowa stanowiąca dwukierunkowe systemy transmisyjne. W systemach tych stosuje się szerokopasmową transmisję odbieranych sygnałów ze zwielokrotnieniem częstotliwościowym. Podstawową cechą tych systemów w porównaniu z wielkimi antenowymi instalacjami zbiorowymi jest ich dwukierunkowość, przy czym na obecnym etapie dopuszcza się również transmisję jednokierunkową sygnałów. Obecne systemy telewizji kablowej są systemami analogowymi, pracującymi ze zwielokrotnieniem częstotliwościowym sygnałów, natomiast systemy cyfrowe mimo że zostały już znormalizowane są ciągle jeszcze w fazie eksperymentów. Systemy telewizji kablowej przenoszą w kierunku do abonenta sygnały zawarte w paśmie częstotliwości 5 MHz do 862 MHz z wyłączeniem kanałów telewizyjnych 1, 2, 3, 4 i 5. Dolna częstotliwość graniczna pasma podstawowego zależy od szerokości pasma częstotliwości kanału zwrotnego, która jest określana przez operatora sieci, przy czym w danej sieci odstęp pomiędzy górną częstotliwością graniczną kanału zwrotnego, a dolną częstotliwością graniczną kanału podstawowego wynosi co najmniej 15 MHz. Do transmisji sygnałów usług multimedialnych jest wykorzystywany kanał zwrotny i wybrany (lub wybrane) kanał(y) pasma podstawowego.