Cechą charakterystyczną analogowego obrazu jest to, że jest on rejestrowany lub odtwarzany w sposób ciągły w funkcji czasu. Inaczej mówiąc, obraz rejestrowany (np. na taśmie magnetycznej) lub odtwarzany musi być przetwarzany nawet wtedy, gdy nie nastąpił w nim żaden ruch.

Stosowane obecnie systemy analogowej telewizji wykorzystują metodę precyzyjnej synchronizacji kamery i odbiornika, aby zapewnić wyświetlanie 25-ciu obrazów w ciągu sekundy, które należy wyświetlić na odbiorniku. Nosi to nazwę synchronizacji wybierania tzn. jednoczesność wybierania w kamerze i na monitorze. Wykorzystuje się tu naturalną właściwość oka ludzkiego, ponieważ wyświetlanie 25 obrazów na sekundę odbierane jest przez oko ludzkie jako ciągłość ruchu.

Do rejestracji obrazu wykorzystuje się tzw. metodę analizy obrazu. Jest to przetworzenie obrazu na sygnał elektryczny; proces przetwarzania zachodzi w kamerze telewizyjnej, którym zasadniczym elementem jest przetwornik optyczno-elektryczny (lampa analizująca [ORTIKON , WIDIKON] lub przetwornik półprzewodnikowy CCD stosowany obecnie w kamerach). Cały obraz jest podzielony na linie poziome i pionowe.

Według obowiązującego w Polsce standardu OIRT liczba linii poziomych dla TV użytkowej wynosi od 405 do 819 (w Polsce obowiązuje standard 625 linii poziomych)

• poniżej 405 linii to standard obniżony (używany np. dla potrzeb TV przemysłowej)
• powyżej 819 linii to standard podwyższony (dla potrzeb TV profesjonalnej dla której liczba linii może być : 825, 1050...)

Elementy które powstają na przecięciu linii noszą nazwę pikseli. Piksel jest to najmniejszy wycinek obrazu o stałej luminancji (tzn. stałej w danej chwili jasności świecenia). Jasność każdego z pojedynczych pikseli może się zmieniać od bieli do czerni. Obraz jest analizowany wzdłuż każdej z linii poziomych linia po linii.