Jakość obrazu w eksploatowanych obecnie systemach telewizji programowej jest niska. Uzyskanie jakości dorównującej obrazowi filmowemu staje się obecnie technicznie możliwe. Obraz w telewizji wysokiej jakości (HDTV - High Definition Television) musi zapewniać uzyskanie nieporównywalnie większego niż dotychczas wrażenia realności. W tym celu musi on być wydłużony w poziomie, o znacznie większej powierzchni i zasadniczo zwiększonej rozdzielczości. Wymaga to zmiany podstawowych parametrów procesów analizy, transmisji i syntezy obrazu, a w szczególności zwiększania liczby linii (powyżej 1000), większej częstotliwości pola (ze względu na migotanie) i znacznie szerszego pasma sygnałów wizyjnych. Wprowadzenie telewizji wysokiej jakości musi więc być związane z całkowicie nowym, różnym od dotychczasowych standardem telewizyjnym.

Eksploatowane obecnie systemy telewizji programowej powstały (jako monochromatyczne) przed mniej więcej 40 laty. Przyjęte wtedy podstawowe parametry standardów telewizyjnych - przede wszystkim liczba linii , kształt obrazu, częstotliwość powtarzania i sposób wybierania - wynikały głównie z technicznych możliwości realizacji torów telewizyjnych, bardzo silnie ograniczonych ówczesnym stopniem rozwoju elektroniki. Parametry te zostały zachowane ze względu na kompatybilność w stosowanych współcześnie systemach telewizji kolorowej, co powoduje, że jakość obrazów telewizyjnych, które można oglądać na całym świecie, jest niska np. w porównaniu z jakością-również dwuwymiarowego-obrazu kinowego.

Oceniając jakość obrazu reprodukowanego porównujemy wrażenia, które wywołuje on w naszej świadomości, z wrażeniami, które odbieralibyśmy przy bezpośredniej obserwacji np. meczu piłkarskiego. Dlatego podstawowym ogólnym kryterium oceny powinno być tzw. wrażenie realności, które polega na tym, iż wydaje się nam, że uczestniczymy w wydarzeniach oglądanych na ekranie. Obraz oryginalny wypełnia całość naszego pola widzenia; ruchami głowy i oczu wybieramy aktualnie najbardziej interesujący nas fragment tego obrazu (np. ten, w którym znajduje się piłka). Dla uzyskania możliwie dobrego wrażenia realności reprodukowany obraz musi być dostatecznie duży, wystarczająco jasny, ostry (tj. umożliwiający dostrzeganie szczegółów), dostatecznie dobrze oddający barwy i ruch obiektów, stabilny, nie migoczący oraz pozbawiony zauważalnych zniekształceń geometrycznych i zakłóceń. Osiągnięcie wrażenia pełnej realności prawdopodobnie nigdy nie będzie możliwe. Jednak ogromne postępy w technologii i technice elektronicznej umożliwiają już obecnie tworzenie torów telewizyjnych zapewniających uzyskanie nieporównywalnie większego niż dotychczas wrażenia realności syntetyzowanych obrazów; niestety przetwarzanie informacji o świetle w takich torach nie może odbywać się zgodnie z zasadami istniejących standardów telewizyjnych.