Internet stworzył całkowicie nowe modele dostarczania nadawanej zawartości, łącznie z programami fonicznymi i wizyjnymi, do użytkownika końcowego. Webcasting jest terminem używanym do określenia produkcji, transmisji i dostarczania połączonych hiperłączami dokumentów zawierających tekst, fonię i wizualizację (tj. wizję i grafikę) do prezentacji przez interfejs podobny do przeglądarki. W przeciwieństwie do konwencjonalnego sposobu nadawania, który jest tylko jednokierunkowy, webcasting pozwala widowni współdziałać z twórcą i kształtować to, co jest dostarczane. Najprostsza forma nadawania przez sieć Web wykorzystuje strumień danych medialnych (fonia, wizja i tekst), którego treść określa centrum produkcyjne. Bardziej złożoną formą jest audio-on-demand lub video-on-demand, gdzie konsument określa zawartość i rodzaj przekazu.

Z technicznego punktu widzenia przesyłanie strumienia danych (streaming) jest relatywnie nową technologią w Internecie. We wczesnych fazach Internetu całe pliki fonii i wizji były ładowane (downloading) na dysk konsumenta, zanim mogły być odegrane przez jego odtwarzacz. Dlatego użytkownik musiał czekać, dopóki cały plik nie zostanie poprawnie załadowany do jego komputera. Ładowanie jest metodą do dziś powszechnie używaną do dosyłania muzyki, jeśli istotna jest jej jakość. Dla przykładu: ładowanie skompresowanego bitowego strumienia fonii z prędkością 128 kbit/s (np. w formacie MP3) wymaga na dysku twardym mniej niż l MB na minutę trwania materiału. Czas ładowania zależy od szerokości kanału Internetu oraz od aktualnej prędkości połączenia modemowego. Przy założeniu, że modem pracuje z prędkością 28.8 kbit/s, prędkość przesyłania w sieci wynosi około 20 kbit/s. Zatem klip muzyczny o trzyminutowym czasie trwania jest ładowany około 20 minut.

Można wnioskować, że technologia "najpierw załaduj, a potem odtwarzaj" (download-first-and-then-play) może być odpowiednia dla programów stanowiących krótkie klipy, ale nie dla słuchających radia na żywo lub oglądających klipy wizyjne.

Technologia przesyłania strumieniowego pozwala na natychmiastowe odtwarzanie. Nowoczesny odtwarzacz, taki jak np. Real Player, jest w stanie odczytywać strumień z pliku w czasie, gdy jest ściągany, oraz może go odtwarzać, zanim nadejdzie reszta pliku. Po to, by odtwarzanie odbywało się bez zakłóceń ciągłości przekazu, odtwarzacze wykorzystują buforowanie danych (buffering). Podczas buforowania, przed odtworzeniem zbierane są pakiety strumienia. Gdy odtwarzacz zaczyna odtwarzać plik, kontynuowane jest zbieranie pakietów na zapas. Wówczas, nawet przy małych opóźnieniach w odbieraniu pakietów, odtwarzanie pozostaje procesem ciągłym.