Aby wykonać nadawanie przez Internet, oryginalny program telewizyjny powinien zostać przetworzony w strumień audiowizualny przeznaczony dla sieci Internet. Nie jest to prosty proces i wymaga wielu ważnych kroków programowych i technologicznych:

• przechwycenie (capturing) - proces umożliwiający wybranie programu przeznaczonego do transmisji przez sieć. Program może być oryginalnie przygotowany dla sieci Internet lub może być adaptacją istniejących programów radiowych i telewizyjnych.
• edycja - etap pozwalający na edycję wybranego programu tak, by prezentacja, którą odbiera konsument, zawierała treści zgodne z intencjami nadawcy. Etap ten wykorzystuje narzędzia do publikowania w sieci i autoryzacji przekazów.
• kodowanie - zastosowanie odpowiedniego schematu kompresji i technologii przesyłania strumieniowego po to, by możliwa była konwersja programu na pliki, które mogłyby być przesłane strumieniowo przez Internet.
• dostarczanie - zakodowany plik musi zostać umieszczony w specjalnym serwerze strumieniowym, aby mógł być wysyłany (push) do użytkownika lub pobrany przez niego.

Metoda push ("przez wypchnięcie") jest nadawaniem w czasie rzeczywistym jednocześnie wizji i fonii klipu telewizyjnego przez łącza do użytkowników Internetu w analogiczny sposób jak przy nadawaniu konwencjonalnym za pomocą nadajników naziemnych, kabli czy łączy satelitarnych.

Metoda pull ("przez wyciąganie") jest transmisją ze stacji sieciowej klipów fonia/wizja. Uprzednio przygotowane klipy są pobierane na życzenie użytkownika ze specjalnego serwera strumieniowego. Programy te są zwykle kodowane off-line (nie w czasie rzeczywistym) i przechowywane na przeznaczonym do tego serwerze. Obecnie istnieje kilkaset stron internetowych. które umożliwiają konsumentom obejrzenie całych newsów po naciśnięciu guzika.

W trybie push wytwarzane są zarówno strumienie unicast (transmisja pojedyncza), jak i multicast (transmisja grupowa). W przypadku unicast serwer wytwarza i kieruje strumień do pojedynczego użytkownika sieci po naciśnięciu wybranego klipu. Metoda ta jest obecnie szeroko rozpowszechniona, ale niezbyt efektywna. W przypadku multicast strumień nadawcy jest najpierw trasowany (routing) do lokalnego punktu komutacji (switcher point) i stamtąd rozsyłany do użytkowników. W obu metodach wielu użytkowników może oglądać ten sam strumień, ale w przypadku multicast ruch w sieci szkieletowej Internetu jest mniejszy, gdyż rozdział do użytkowników odbywa się regionalnie. Aby wytworzyć wiele strumieni, strumień jest przełączany z serwera do wielu komputerów, zwanych rozdzielaczami (splitters). Przez kaskadowanie wielu warstw rozdzielaczy może być jednocześnie wytworzonych tysiące strumieni. Aby nadać wystarczająco dużo strumieni, niezbędne są duże grupy serwerów. Na przykład Real Networks i Broadcast.com. CNN Interactive (CNNin) używa aż 150 serwerów, około 50 z nich stanowią komputery dostępne bezpośrednio dla użytkownika przez wybranie adresu URL CNNin. Dwanaście serwerów obsługuje reklamy, a sześć innych wykorzystuje się do wysyłania strumieniowego wizji.

Należy podkreślić, że szczególnie przy wielu popularnych klipach mogą pojawić się tysiące żądań dostępu do nich w tym samym czasie. Aby podołać tak dużym wymaganiom, muszą być ykorzystywane jeszcze liczniejsze grupy serwerów. Wielu dostawców oferuje tę usługę, ale ruch w sieci związany z odtwarzaniem klipów wymaga znacznie większego pasma niż zwykły dostęp do witryn Web.